Nature will still inflict itself on a country that had tried in vain to rise above it.

In vain to rise above it.
In vain to rise above it.
In vain to rise above it.
In vain to rise above it.

Uitgesproken in volle rust en met een mooi Engels accent klinkt deze zin mij als muziek in de oren, niet om zijn inhoudt, maar om zijn klank.

    Overdreven eco-dak

Getekende gezichten

Wat ik stiekem altijd leuk vind, zijn de gezichten van de mensen op het station en bij de bus. Al die mensen, al die verschillende koppen en houdingen. O, ik kan me er uren vermaken door er alleen maar naar te kijken! Veel van die koppen zijn nors en een beetje vermoeid, zeker zo rond de avond-spits. Vast net hun trein gemist waarna diezelfde koppen een kwartiertje voor zich uit gaan staren, licht balend. Wat gebeurd er dan in die kop? Waar denkt hij aan? Misschien wel nergens aan en slaapt hij met zijn ogen open. Een stelletje zombies tegen het einde van de dag!

En waar ik ook uren naar kan kijken zijn de koppen van oude mensen. Als je rond 10 uur 's ochtends ergens willekeurig de trein in stapt, vind je geheid opaatjes en omaatjes die even lekker een ouderwets dagje weg gaan. Heb je ooit eens goed naar het gezicht gekeken van een oud omaatje? Waterigere oogjes met veel te veel vel. Diepe rimpels en hangwangen. En met een muf, wollig oma geurtje om hen heen, zoals de meeste oude mensen hebben. Ik vind die gezichten altijd prachtig mooi. Ik noem het maar even 'getekende' gezichten. Diepe plooien van oud vel.

A brand new key

(Im)perfectie

Imperfectie leidt tot perfectie. Zonder imperfectie is er geen perfectie zichtbaar, het contrast is dan immers weg. Dit, weerspiegeld op onze wereld zou betekenen dat wij in een perfecte wereld leven. Alle verschrikkingen op onze wereld, zijn dan de bedoeling.